Veel eigengereider en baanbrekender dan Vincent Boy Kars’ Future Me vind je het niet
Ruim negen jaar geleden bedachten Dana Linssen en ik het Forum voor de Regisseurs, waarmee wij en het Nederlands Film Festival een podium wilden bieden aan filmmakers met een nadrukkelijk stemgeluid en een geheel eigen visie. Na vijf edities werden we vriendelijk bedankt voor de moeite, maar op de afgelopen editie waren we wel uitgenodigd toen in het Kabinet van het Louis Hartlooper Complex de 10de verjaardag van het Forum werd gevierd, onder meer met een overrompelende mock-up van Joost Broeren-Huitenga, met beelden uit alle 98 ambitieuze, grensverleggende films, documentaires en andersoortige producties die de afgelopen negen jaar in het Forum te zien zijn geweest.
Daarna werd de door het VEVAM gesponsorde prijs van de 10de editie – gecureerd door Hugo Emmerzaal en Beri Shalmashi – bekendgemaakt. “Er was één film waarin alle uitersten van empathie samenkwamen,” vond de jury. “Waarin met evenveel zachtmoedige knorrigheid naar de hoofdpersoon wordt gekeken in een ogenschijnlijk simpele registratie. Waarin abstracte, grote thema’s – van de klimaatcrisis tot en met de kloof tussen burger en politiek – letterlijk met de poten in de klei worden gezet. “Er zijn weinig mensen die er zoveel liefde bij strooien”, wordt in de film over de hoofdpersoon gezegd, een compliment dat doorslaat op de regisseurs.”
De prijs ging naar Gerlach van Aliona van der Horst en Luuk Bouwman. Dat zou je kunnen zien als een vorm van gerechtigheid, want dit fijne kleinood was tot mijn grote verbazing niet genomineerd voor het Gouden Kalf voor beste documentaire of welk andere kalf dan ook. Maar ik vroeg me wel af of ik (wij?) ‘m geselecteerd zou(den) hebben voor het Forum (terwijl we in 2018 Van der Horsts Liefde is aardappelen wél hadden uitverkoren).
Gerlach is écht heel mooi, bijzonder en ontroerend, en een film om te koesteren, maar niet heel grensverleggend. Pas later, na wat gegoogel, ontdekte ik dat dat het criterium niet meer is; het gaat al een tijdje om ‘eigenzinnige auteursfilms.’
Tsja. Wat mij betreft had de Prijs van het Forum van de Regisseurs mogen gaan naar het hersenkrakende Future Me van Vincent Boy Kars. In dit derde en laatste deel van zijn millennial-trilogie kruipen Kars en acteur Martijn Lakemeier in de huid van Vincent. Ze gaan de dialoog aan met onder anderen Vincents moeder, zijn vader en zijn vriendin Eva, in een poging te ontrafelen hoe Vincent de persoon is geworden die hij vandaag de dag is. De jonge filmmaker ging ook echt in therapie, en filmde zichzelf tijdens die sessies. een complex en intrigerend kaartenhuis van zeer uiteenlopende vormen. Veel eigengereider en baanbrekender vind je het niet.
Begin dit jaar maakte Future Me onderdeel uit van ‘Critics’ Choice 10 – Whisper‘; Joost Broeren-Huitenga maakte (wederom) een fijn video-essay ter inleiding, na afloop van de vertoning op het IFFR sprak ik met Vincent Boy Kars cum suis. Zondag 8 december doet Dana Linssen dat nog eens dunnetjes over, in Worm in Rotterdam, waar alle drie de delen van Kars’ millennial-trilogie worden vertoond, dus ook Independent Boy (2017) en Drama Girl (2020). Gaat dat vooral zien; er zijn nog kaarten!