JP Ekker

Megalopolis zonder intermezzo in de Nederlandse bioscopen

Megalopolis Movie Review

Sinds deze week draait Francis Ford Coppola’s Megalopolis in de Nederlandse bioscopen. Opvallend: de recensies zijn een stuk positiever dan bij de wereldpremière, afgelopen mei op het festival van Cannes. 

Het vaktijdschrift Variety vond Megalopolis destijds ‘een opzichtig, door ideeën opgeblazen gedrocht’. ‘Mega-opgeblazen en megasaai’, aldus The GuardianVulture: ‘Absolute gekte.’ Time: ‘Chaotisch, genotzuchtig en glorieus.’ Sight and Sound: ‘Een groots groteske en zalige dwaasheid.’ 

In de Nederlandse pers wordt de negatieve ontvangst nu enigszins bijgesteld. ’Is kunst niet vaak een testament voor z’n eigen falen? Houden we daarom niet van kunst?,’ schrijft Dana Linssen in NRC, ‘Alleen al dat maakt Megalopolis tot het filmspektakel van de week. Megalopolis is niet beter of slechter dan Avengers: Endgame. Hij faalt gewoon zoveel beter en is vooral zo vreemd, dat hij niet ergens tussen één en vijf ballen te vangen is.’ Volgens De Groene Amsterdammer is Megalopolis ‘geflopt maar zeker niet mislukt’. Het Parool spreekt van ‘een meesterlijke mislukking’. de Volkskrant en Trouw gaven allebei 4 sterren.

“There’s no such thing as bad publicity,” schreef ik toen Megalopolis twee maanden geleden het Parool Film Fest opende. ‘Wat mij betreft, maken alle over elkaar heen buitelende commentaren Megalopolis tot de ideale openingsfilm voor de achtste editie van Paff: je moet de film zelf zien om het te geloven én om erover mee te kunnen praten. En voor wat het waard is: ik heb me er twee uur en een kwartier kostelijk bij vermaakt.’

Op de openingsavond mocht ik na anderhalf uur in twee zalen van het Ketelhuis het podium op om een gesprekje te voeren met sterarchitect Cesar Catilina (gespeeld door Adam Driver) over de manier waarop we willen leven. Althans: ik playbackte wat in een niet aangesloten microfoon terwijl ‘mijn’ vragen in de ondertitels verschenen. Na een minuutje ging het zaallicht weer uit en was het intermezzo voorbij.

Bij de wereldpremière in Cannes was het ook zo gegaan; ik dacht even aan een protestactie. Of een bommelding. De Nederlandse bioscoopbezoeker lijkt het zonder het hoogst originele intermezzo te moeten doen en dat is jammer, want het maakt de film nóg maffer/bijzonderder. Als er filmhuiseigenaren zijn die dat ook vinden: ik ben in te huren.