Ze heeft lange blonde haren, zwaar opgemaakte wimpers en lipgloss op, en draagt een net te kort, net te strak jurkje met open décolleté. Op de elektronische beats van Reflekts Need to feel loved wiebelt ze met haar heupen. Aanvankelijk schoorvoetend, maar al snel gaat haar linker arm de lucht in. ‘Come and touch me […]
Lees meer
Twee rode schoentjes van klei waaruit twee onderbenen steken, moederziel alleen in een kaal theatertje. Zo staat de kunstenaar in de wereld, zou je kunnen zeggen: fragiel en kwetsbaar, maar ondertussen staat ze er maar mooi. “Hier ben ik! Ik mag er zijn”, zegt de foto. Zachtjes, maar welteverstaan. Het overrompelend-ontroerende werk van Ellen Mandemaker […]
Lees meer
“Mijn eigen herinneringen zijn ook gekleurd, door de Westerse media en omdat ik Amerikaanse geschiedenisboeken heb gelezen en Amerikaanse Vietnamfilms heb gezien. Die gaan niet over Vietnam of de Vietnamezen, ze gaan alleen over hun eigen trauma. Op de achtergrond zie je wel eens een boer werken of een huilende vrouw, maar dat is slechts […]
Lees meer
In veel kamers hangen souvenirs van het Amerikaanse leger: vaantjess, wervingsposters onderscheidingen, vlaggen en plaquettes. Er staan televisies en computers; er liggen stapels dvd’s en cd’s (en weinig boeken). Er zijn volle prijzenkasten en er hangen posters van rondborstige vrouwen in bikini en van speelfilms als Scarface en The Lord of the Rings aan de […]
Lees meer
Andrei Roiter loopt naar een hoek van zijn atelier aan de Windtunnelkade en verzet een paar schilderijen – van een fototoestel als een vogelhuisje; de letters I’m gemaakt van wrakhout; van een cementen fototoestel tegen een witte achtergrond, uit zijn context gehaald wat voor een nóg vervreemdender effect zorgt; van een globe van zwerfhout – […]
Lees meer
Eigenlijk wilde hij helemaal geen boek maken, en exposities hoeven voor hem ook niet zo nodig. Joost van den Broek zou het liefst alleen maar fotograferen. ‘Als ik een dag niet fotografeer…’ Van den Broek denkt even na; beducht om al te ferme statements te maken, zo lijkt het. ‘Een verloren dag is misschien een […]
Lees meer
‘Dit is een héle moeilijke scène voor mij’, zegt actrice Hanna Verboom met zelfspot, nadat ze een gang van het Concertgebouw is overgestoken. In een zilverwitte jurk met enorme split, een boa om haar nek, en op enorme hakken; dat dan weer wel. Aan de overkant, buiten het zicht van de camera, pakt ze een […]
Lees meer
‘Je moet er wel voor zorgen dat je zelf aan spelen toe komt. Jasper is namelijk een beetje een control freak.’ De galeriehouder had al gewaarschuwd; als kunstenaar Jasper de Beijer eenmaal achter zijn installatie heeft plaatsgenomen, wordt het moeilijk de controller nog van hem over te nemen. Met de technologie van computerspelletjes creëerde De […]
Lees meer
Ze vormen een fraai Droste-effect, de tien borden rond het tweede (kunstgras)veld van ASV Arsenal, aan het IJsbaanpad pal achter het Olympisch Stadion. Ze zijn niet van lokale middenstanders of autobedrijven, maar er staan voetballers op. Of beter: er liggen voetballers op. Kermende voetballers. Bij sommigen rijst het vermoeden dat ze zich enorm aanstellen. Anderen […]
Lees meer
De poster van Theo Maassens theatervoorstelling Zonder Pardon, ontworpen door de cabaretier zelf in samenwerking met Marc Koppen, is bekroond met de TheaterAffichePrijs 2010, de prijs voor het best vormgegeven theateraffiche. ‘Geheel in lijn met de bijtende stijl van Theo Maassen’, meende de jury. ‘Krachtiger kan commentaar op de sfeer in Nederland amper worden neergezet.’ […]
Lees meer